Friday, March 04, 2005

Pocky or Me?

TiTle : Pocky or Me?
Author : Meiko S.
Type : RPS (NEWS fics) , Short Fics , G , WIP
Paring : RyoXUchi , YuyaXYamaP , KeiXShige


- 1st -



“อรุณสวัสดิ์ครับ”
“อ้าว..เรียวจัง..มาถึงแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มหน้าหวานในเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนเอ่ยทักผู้ที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของสตูดิโอ
“อรุณสวัสดิ์พีจัง..ทำไมวันนี้มาเช้าจังเลยล่ะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาคมร่างเล็กวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งพลางถอดหมวกแก๊ปออกแล้วนั่งลงข้างๆ..ยามะพีหัวเราะเบาๆ
“อ๋อ..คิกๆๆ..พอดีมีคนโทรปลุกน่ะ..” ยามะพีหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเปิดเครื่องก่อนที่ใช้มือที่ว่างขยี้ผมเปียกหมาดๆนั่นให้แห้ง



“โทรปลุก?..ใคร..?” ยังไม่มันที่เรียวจะพูดจบ..เด็กผู้ชายหน้ากลมๆก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมด้วยถ้วยกาแฟ2ใบในมือ..เขาส่งยิ้มน่ารักให้กับคนที่อยู่ในห้องทั้งสองคน..
“ยามะชิตะคุงกาแฟได้แล้วฮะ..อ้าว..นิชิคิโดะคุงอรุณสวัสดิ์ครับ..วันนี้ก็มาเช้าอีกแล้วนะครับ”
“เอ่อ..อรุณสวัสดิ์เทโงชิ..นี่นายมานานแล้วเหรอ?” เรียวเอ่ยทักเด็กรุ่นน้องที่เพิ่งจะเอาถ้วยกาแฟไปวางไว้ตรงโต๊ะของคนที่กำลังเป่าผมอยู่..
“ก็มาพร้อมๆกับยามาชิตะคุงน่ะครับ” ด้วยความที่เป็นน้องใหม่สุดยูยะจึงพูดกับเรียว..รุ่นพี่รุ่นใหญ่อย่างสุภาพ
“อ่อ.......” ชายหนุ่มพูดขึ้นเท่านั้นพลางเหลือบตาไปมองคนที่หน้ากระจก..เงาสะท้อนนั้นทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้สุดๆแล้วก็หันไปจัดการกับทรงผมของตัวเองต่อไป..เพียงเท่านั้นเรียวก็พอจะรู้แล้วว่าMorning Callของยามะพีเป็นใคร...ที่ถึงกับทำให้คนที่ห่วงภาพลักษณ์และความดูดีของตนสุดชีวิตอย่างยามาชิตะ โทโมฮิสะ..เพื่อนสนิทของเขาคนนี้ออกจากบ้านมาทั้งๆที่ยังไม่ได้ไดร์ผมให้เข้าทรงเลย...
“แล้วนิชิคิโดะคุงจะทานกาแฟมั้ยครับ?เดี๋ยวผมไปชงมาให้” ยูยะหันมาถามหนุ่มรุ่นพี่..ซึ่งรายนั้นก็โบกมือปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรๆ..เมื่อกี้แวะซื้อมาจากที่คอมบินิแล้ว” เรียวก็หยิบถุงพลาสติกจากในกระเป๋าแล้วก็ดึงกล่องแซนด์วิชกับกล่องนมออกมานั่งกิน
“อุจิคุงล่ะเรียวจัง?ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?” ยามะพี่ที่เซตผมเสร็จแล้วเอ่ยถามถึงคนข้างกายของเรียว
“รายนั้นกลับบ้าน..ชั้นเลยมาก่อน..เดี๋ยวเค้ามาจากบ้านเลย”
ยามะพีพยักหน้างึ่กงั่กๆเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้วก่อนที่จะหันไปสนใจถ้วยกาแฟกับคนที่บรรจงชงมาให้แทน...ทำเอานิชิคิโดะของเราแทบอยากจะลุกไปตบกะโหลกหนุ่มหน้าสวยเพื่อนซี้ตั้งแต่เด็กเข้าให้ซักทีสองที..โทษฐานสนใจเจ้าเด็กน้อยนั่นมากกว่าตน..แต่แล้วเรียวก็ตัดสินใจหันมาสนใจกับของกินตรงหน้าของตัวเองแทน..

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันสำหรับชีวิตการทำงานของ8หนุ่มวงNEWS...กลุ่มเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะฟอร์มยูนิตกันใหม่ล่าสุดของค่าย...พวกเขามีนัดมาถ่ายPVของซิงเกิ้ลตัวใหม่..ซึ่งเป็นMajor Debut Singleของพวกเขา..Kibou~Yell~..ซึ่ึ่งตอนนี้ก็มากันแค่เพียง3หนุ่ม..สำหรับเรียวกับยูยะนั้น..การมาถึงสตูดิโอเป็นคนแรกๆก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร..แต่กับชายหนุ่มหน้าตาสวยหวานที่ขึ้นชื่อเรื่องมาสายไม่ก็มาถึงพอดีเป๊ะมานั่งเล่นอยู่ในสตูดิโอตั้งแต่เช้าขนาดนี้..ก็ทำให้บรรดาสตาฟที่จัดฉากจัดไฟเตรียมเสื้อผ้าอยู่งงไปตามๆกัน

ไม่นานนัก..มัตซึดะเด็กหนุ่มกล้ามโตหน้าตายิ้มระรื่นได้ตลอดเวลาก็เดินหิ้วกระเป๋าทรงสปอร์ตตี้เข้ามา..ซึ่งก็ทำหน้าตาประหลาดใจเมื่อได้เห็นยามะพีและหันไปทักทายเรียวแล้วก็ยูยะตามลำดับ

“อรุณ..สวัสดิ์...ฮะ...(?)” แล้วก็หันไปมองหน้ายามะพี(ที่กำลังนั่งมองหน้าน้องมาสด้าประมาณว่า “มองทำไม..ไม่เคยเห็นคนมาเช้าเหรอ?” ) ...มองยูยะที่นั่งอยู่ข้างๆ...แล้วก็วกกลับมาหาเรียว(ที่ยักคิ้วให้1ทีถ้วน) ก่อนที่จะขยี้หัวตัวเองงงๆแล้วก็เดินเอากระเป๋าไปวางไว้บนโต๊ะยาวมุมห้อง
“มัตซึดะมันเป็นอะไรของมัน?” ยามะพีเอ่ยถามเพื่อนร่างเล็ก
“จะไปรู้ได้ไง(วะ)” เรียวหันมาตอบกวนๆแล้วก็เลิกสนใจไอ้เพื่อนหน้าสวยไปโดยปริยาย...ยามะพีทำเสียงจึ๊กปาก2-3ทีก่อนที่จะเลิกสนใจไอ้เพื่อนหน้าตาดีหากแต่อาภัพส่วนสูงความสูงไม่เป็นใจคนนั้นแล้วก็หันมาสนใจคนข้างๆแทน (^^;; )
“นายนี่ชงกาแฟอร่อยนะ” แล้วก็ยกกาแฟขึ้นดื่ม
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ..ต้องขอบคุณคุณแม่มากกว่า” ยูยะตอบกลับไป..รอยยิ้มที่ร่าเริงนั่นเปลี่ยนเป็นยิ้มเขินๆแทน (แม่ฮะ..ขอบคุณสุดๆเลยที่สอนมาดีนะฮะ— ยูยะ)
“ เหรอ..ดูท่าทางแม่นายจะทำอาหารเก่งนะ..” ยามะพีส่งยิ้มหวานชนิดที่ทำให้หนุ่มน้อยหน้าใสแก้มแดงระเรื่อมากกว่าเก่าอีก
“ งั้นวันหลัง..เอ่อ..ถ้าว่าง..ยามาชิตะคุงก็..เอ่อ..ไปทานข้าวที่บ้านก็ได้นะฮะ...” กว่าจะพูดจบหนูน้อยยูยะของเราก็แปลงร่างเป็นมะเขือเทศสุกได้ที่ไปเสียแล้ว..หน้างี้แดงเถือกไปถึงหูเลย
“ จริงเหรอ!ง้นต้องรบกวนด้วยละนะ”
“เฮ้ย!เทโงชิ!ออกไปข้างนอกกะชั้นหน่อย!!” จู่ๆก็มีเสียงตะโกนดังข้ามฝั่งห้องมาแล้วหนุ่มน้อยร่างหนากล้ามโตก็เดินมาคว้าไหล่เพื่อนตัวจ้อยออกไปนอกห้องแต่งตัวอย่างเร็วจนยูยะแทบจะปลิวไปตามแรงช้างสารนั่นทีเดียว...
-ปัง!!-

เสียงประตูเจ้ากรรมถูกปิดขึ้นอย่างดัง..จากนั้นทั้งสองคนในห้องก็ได้ยินเสียงว้ากๆๆๆของมัตซึดะแล้วก็เสียงว๊ากที่ดังกว่าของยูยะเพียงหนเดียว...แล้วทุกอย่างก็เงียบสนิทเหมือนเดิม...

“สงสัยนายมัตซึดะถูกจับทุ่มไปแล้วหว่ะพี” เด็กหนุ่มผมดำสันนิษฐาน..จากที่เคยได้ยินมาเมื่อครั้งที่NEWSไปที่ฮอกไกโดแล้วหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักก็จับเพื่อนร่วมวงทุ่มทิ้งอย่างสนุกสนานไม่เกรงใจใคร..



Breaking NEWS!!!



By this Boy...

“ไม่หรอกมั้ง..ก็ยูยะ..เอ้ย!เทโงชิเค้า...”
“อ๊ะๆๆ..ถึงขั้นเรียกชื่อจริงแล้วเหรอยามาชิตะคุง~?”
“ไม่ต้องมาแซวเลยเรียวจัง” คนโดนแซวทำปากยื่นๆแก้มป่องๆออกอาการงอนอย่างน่ารัก (ไม่น่าหลุดปากเลย T^T – ยามะพีคร่ำครวญ)
เรียวถึงกับขำเอิ๊กอ๊าก...ชั้นแซวโดนจุดตรงเป๋งเลยอ่ะดิ๊..
“อะไรกันพี..นี่นานยจะแย่งตำแหน่งตกเด็กใหม่หน้าใสจากทักกี้แล้วเหรอ?” เรียวพูดน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ (“ฮาดดดชิ้วววว...ใครแม่งนินทาฟ๊ะ?? ” – จากทาคิซาว่า)
“ไม่ใช่อย่างนั้นเฟ้ย! ทำมาเป็นพูดดี..สมัยนายยังเป็นเด็กใหม่หน้าใสก็โดนทักกี้ตกไปเหมือนกันแหล่ะ” หนุ่มหน้าสวยตอกกลับแต่ทางด้านของเรียวก็สวนคำพูดนั้นกลับทันทีทันควัน..
“เอ้า~!ก็โดนตกไปพร้อมๆกันกับนายไม่ใช่หรือไงพี?แหมๆทำมาเป็นโบ้ยๆ” (แป่ววว) เล่นเอายามะพีถึงกับจุกแอ่กแล้วก็งอนแก้มป่องจนจะกลายเป็นลูกฟักทองเข้าไปอยู่แล้ว
“หยุดๆๆสต๊อปปุเลยเรียวจัง..เลิกพูดนะโอเค๊~?.....แล้วนี่เมื่อไหร่อุจิจะมาล่ะ?”
ไม่ต้องรอให้เรียวนึกคำตอบนาน..เสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นหน้าห้อง..คราวนี้ถึงคราวยามะพีหัวเราะจนไหล่สั่นไหวและถึงทีที่เรียวต้องทำหน้าแหย๋ๆหัวเราะแห้งๆ..เจ้าของเสียงล้งเล้งนั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจาก...
“อะไรกันมัตซึดะ!!เทโงชิ!!มายืนเกะกะทำไมหน้าห้อง..หลบหน่อยๆๆ..เอ้าช่วยเปิดประตูทีดิ๊!!” แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออก..ปรากฎร่างของเด็กหนุ่มสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีชมพูขาวสวมทับเสื้อกล้ามสีขาวตัวในสกรีนสายการ์ตูนน่ารัก..สองมือหอบหิ้วถุงอะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้เต็มมือไปหมด
“ขอบใจน้าเทโงชิ..เข้ามาดิๆ หวัดดียามะพี..หวัดดีเรียวจัง”
“อรุณสวัสดิ์อุจิคุง..หิ้วอะไรเยอะแยะมาแต่เช้าเชียว?” ยามะพีเอ่ยทักอีกหนุ่มหน้าสวยหากแต่มิละทิ้งนิสัยขี้โวยวายตามสไตล์บ้านเกิดของตัวเอง..(นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เรียวหัวเราะแห้งๆ..จริงๆแล้วเขินแทน)
“อ๋อ..ไอ้นี่อ่ะเหรอ..แม่ชั้นให้เอามากินกันน่ะ” อุจิส่งยิ้มไปให้ยามะพีแล้วก็หันมาจิกยิ้มสวยงามให้เรียวด้วย..แต่ทำไมเรียวถึงมองถุงในมืออุจิแล้วยิ้มแหยงๆตอบกลับไปน้า...
“โอ้โห!!ขนมเยอะแยะเลย..มัตซึดะ!เทโงชิ!มาดูดิๆๆ” ยามะพีร้องขึ้นอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นกองขนมตรงหน้าดั่งสวรรค์มาโปรดคนที่ชอบกินเช่นเค้า..
“ฮ่าๆๆ..เป็นไงเยอะม๊ะๆๆ นี่แม่ชั้นฝากมาเผื่อทุกๆคนด้วยล่ะ..นี่ๆๆป๊อกกี้รสมะพร้าว(ยัดใส่มือยามะพี)อร่อยน้า~กรอบๆมันๆแม่ชั้นไปเที่ยวไซปันมาเลยซื้อมาลองกิน..อ่ะ..แล้วนี่ก็รสชีส(ยัดใส่มือยูยะ)..แล้วมีนี่ด้วยนะ..ครั้นกี้ที่คัตตุนไปโฆษณาไง..(ยัดใส่มือมัตซึดะ)ยังเย็นๆอยู่กินเลยดิวะเดี๋ยวละลายแล้วไม่อร่อยนา..” หนุ่มหน้าสวยฉายาดอกไม้งามแห่งฝั่งคันไซจูเนียร์ก็เริ่มจัดการรื้อๆค้นๆขนมหลากหลายสีสันออกมาแจกเพื่อนร่วมยูนิตแถมยังมีการบรรยายสรรพคุณซะดิบดี..ทางด้านของคนรับของทั้งหลายก็หน้าบานดีใจแกะกล่องขนมกินกันยกใหญ่..อุจิยิ้มออกมาอย่างสนุกสนานที่ได้เห็นทุกคนเพลิดเพลินกัยการชิมรสชาติขนมของเขาอย่างเอร็ดอร่อย..(บวกด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในตัวเองอีกเล็กน้อย..)





“เออ..เรียวจัง..ถุงนี้แม่ฝากมาให้นายอ่ะ” อุจิพูดเบาๆ (ซึ่งผิดปกติวิสัยของอุจิ ฮิโรกิเป็นอย่างมาก)พลางยื่นถุงใบเล็กลงมาอีกหน่อยที่มีการแยกเอาไว้ต่างหากยื่นให้กับคนที่นั่งหันหน้าเกาะพนักพนักเก้าอี้มองคนหน้าสวยอย่างไม่วางตา..ฝ่ายที่ถูกมองเริ่มสงสัย..มองซ้ายทีมองขวาทีแล้วทำหน้างงๆ
”เรียวจังมองอะไรเหรอ?”
“คนถูกถามอมยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะจับมือที่ถือถุงขนมของอุจิและออกแรงดึงอีกฝ่ายให้เข้าหาตัว..อุจิถลามาตามแรงดึงนั่นแล้วก้มตัวลงมาอยู่ในระดับสายตาของเรียว
“ชั้นก็มองแค่นายเท่านั้นแหล่ะ” กระซิบที่ข้างหูแล้วหอมแก้มเนียนใสเบาๆ..หนุ่มน้อยร่างบางได้แต่ยืนลูบแก้มตัวเองเบาๆแล้วอมยิ้มเขินๆ
“เฮ้ยๆๆเห็นนะเว้ย” เสียงล้งเล้งที่ไม่ค่อยชัด(เนื่องจากมีป๊อกกี้อยู่ในปาก)ของยามะพีดังแทรกบรรยากาศสวีทหวานหยดของสองหนุ่มจากฝั่งคันไซ..ทำให้เรียวส่งสายตาอาฆาตแค้นไปให้..นึกในใจ..(ฝากไว้ก่อนเหอะเมิง)
“เอ๊ะ..เห็นอะไรเหรอครับยามาชิตะคุง?” ยูยะหันมาถามเสียงซื่อพลางมองไปรอบๆห้อง
“ไม่มีอะไรหรอกเทโงชิ..ลองกินนี่มั้ย?ป๊อกกี้รสชอคโกแลตส้ม” และแล้วยามะพีก็ยื่นแท่งขนมสีน้ำตาลเข้มลายเกลียวสีส้มใส่ปากของหนุ่มรุ่นน้องไป..



“งึ่บ..งุง..งับ (ขอบคุณครับ)” แล้วสองคนนี้ก็เข้าสู่โลกส่วนตัวต่อไปโดยมีมัตซึดะที่ทำหน้าตาอยากจะร้องไห้แล้วขอขนมครันกี้แต่งงานซะงั้นนั่งอยู่ข้างๆ..( “โว๊ยย!!ทำไมต้องมาอยู่ท่ามกลางคู่หวานแหว๋วด้วยวะ!!!” – เสียงโหยหวนของมาสด้าคุง)

“ขอโทษที่มาช้าคร้าบ” สามเสียงดังประสานกันขึ้นที่หน้าห้อง..พร้อมๆกับการปรากฏตัวของ3K(แบตเตอรี่)คู่แข่งเสียงเอะอะมะเทิ่งกับอุจิ ฮิโรกิ รวมไปถึงคู่แข่งมุขตลกของทางฝั่งรุ่นพี่คันจานี่8และคัตตุนด้วย
“ก็ไม่สายเท่าไหร่หรอก..แค่15นาทีเอง...” นิชิคิโดะ เรียวเอ่ยขึ้นดับเช้าอันสดใสของ3หนุ่มจอมร่าเริงไปทันทีทันควัน
“ฮ่าๆๆเรียวจังอย่าไปแกล้งพวกมันดิ” ยามะพีหัวเราะร่วนก่อนที่จะไปลากคอโคยาม่าที่กำลังยิ้มเจื่อนๆให้เดินเข้ามาร่วมวงขนมคบเคี้ยวที่อุปการคุณมาโดยคุณนายอุจิ
“โอ้โห...นี่มันอะไรกันฮะเนี่ยยย!” เสียงของคุซาโนะที่ยังคงสดใส..ไม่สะทกสะท้านกับคำกัดของเรียวเท่าไหร่ร้องขึ้นเมื่อเห็นเหล่าสมาชิกวงNEWSแต่ละคนมีขนมอยู่ในปากเคี้ยวกันงั่บๆๆแถยังมีถุงที่บรรจุขนมอีกหลายชนิดวางอยู่ตรงหน้าอีก...
“อ๋อ..แม่ชั้นฝากมาให้พวกนายอ่ะแหล่ะ..มากินกันดิๆๆ” อุจิหันมาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่แม้จะน้อยกว่าของคุซาโนะแต่ระดับเดซิเบลก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเท่าไหร่ (^^;; ) พลางคุ้ยๆถุงหยิบกล่องป๊อกกี้หลายหลายชนิดออกมาแจกปลอบขวัญคนที่เพิ่งมา(อันนี้พูดถึงโคยาม่ากับชิเงะ)...ดูเหมือนว่าชิเงะจังยังคงตื่นตระหนกกับมุขดับอนาคตของเรียวที่ทักทายพวกตนแต่เช้าอยู่เลย...




“ว้าว~ว!!” คุซาโนะหันมาทำตาวาววิ้งๆๆมองกล่องขนมในมือสลับกับหน้าของอุจิ
“ขอบคุณฮะอุจิคุง” ชิเงะหันมาโค้งให้อุจินิดนึงโดยที่มีโคยาม่ายืนอยู่ข้างๆเอาป๊อกกี้Men’sกล่องสีเขียวเข้มยัดเก็บใส่กระเป๋า
“นี่ชิเงะ..เตรียมอุดหูกันเหอะ” หนุ่มตี๋ทายาทร้านราเมงสะกิดคนตัวสูงข้างกายพลางเอามือปิดหู..ชิเงะทำหน้างงๆแต่ก็ยอมทำตามที่โคยาม่าว่า...
“โฮก~ก~กกกก ขอบคุณมากอุจิคุงงง!นางฟ้าของผมมม!!” เสียงหมีคำรากกึกก้องดังลั่นห้องแต่งตัว..ไม่เพียงแต่คำรามอย่างเดียว..ไอ้เจ้าหมีขนฟูตัวนั้นยัง....
“อ๊ากกกกไอ้คุซาโนะ!!ปล่อยช้านนน!! เสียงอุจิแหกปากดังแข่งกับเสียงคำรามของคุซาโนะเมื่อจู่ๆคุซาโนะดันทะลึ่งวิ่งเข้าไปสวมกอดหนุ่มคันไซหน้าสวยไว้แน่น..อุจิก็พยายามเอามือยันหน้าคุซาโนะให้ออกห่างจากตัว..จนแทบจะเอาพื้นรองเท้าเบอร์27ประทับลงบนอกของอีกฝ่ายแล้วด้วยซ้ำ

โคยาม่าหัวเราะหึๆพลางพยัดเพยิดหน้าไปทางคุซาโนะให้คนข้างๆดู..อารมณ์ประมาณว่า “เห็นมั๊ยชั้นบอกนายแล้ว” หากแต่ชิเงะกลับทำตาเหลือกแล้วบุ้ยหน้าไปในทิศทางตรงกันข้าม..เด็กหนุ่มหน้าแมวหันหลังกลับไปตามทิศทางที่เด็กหนุ่มฟันกระต่ายเห็น..และแล้วโคยาม่าก็ทำหน้าตาสยองออกมาแบบไม่เกรงใจใคร..เพราะสิ่งที่ทั้งสองหนุ่มเห็นนั่นก็คือ...ภาพของนิชิคิโดะ เรียว..ที่กำลังขยำแก้วน้ำพลาสติกในมือแหลกจนน้ำที่เหลือในแก้วน้ำอายุขัยสั้นนั้นกระฉอกออกมา..ราวกับว่ากำลังจินตนาการให้ของในมือเป็นลำคออวบของคุซาโนะแทน..แววตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปยังการชุลมุนระหว่างคน(สวยๆ)กับหมีดำตัวเบิ้มที่กำลังใช้ท่าอ้อมกอดหมีสะท้านโลกันตร์(Bear Hugไง..ไปดูในรายการWWFกันเองนะคะ^v^)เล่นงานฝ่ายตรงข้ามอยู่..สองหนุ่มผู้เห็นเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวมาโดยตลอดก็เริ่มขยับตัวถอยห่างออกกันทีละก้าวสองก้าว..

“เคย์จัง..ไอ้คุมันจะถึงฆาตวันนี้รึเปล่า..” หนุ่มน้อยตัวโตเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ
“นั่นสิชิเงะ..วงเราจะเหลือแค่7คนก็วันนี้แน่เลย” คนตัวเล็กกว่าหันมาทำหน้าเศร้า
“แล้วเราก็จะเหลือกันแค่2Kเองเหรอ..”
“เออ..ก็ดี.....” โคยาม่าพึมพำๆ
“ห๊ะ!ว่าไงนะเคย์จัง?” ชิเงะหันกลับมาอย่างแรงจนกระดูดที่คอลั่นดังกึ่ก
“เอ๊ะๆๆ..เปล่านะๆๆนี่ชั้นพูดอะไรออกไปเหรอ?” หนุ่มตี๋หน้าแมวๆทำไม่รู้ไม่ชี้ราวกับว่าตนไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยซักกะติ๊ดเดียว..
“แล้วไป..นี่เราจะไม่ไปช่วยคุซาโนะกันหน่อยเหรอ?มัวแต่มาแช่งมันกันอยู่เนี่ย..?”
“ยังไงล่ะ...เข้าไปหานิชิคิโดะคุงตอนนี้เนี่ยนอ่ะนะ?”
“อืม...ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกันนะเคย์จัง..ไปกันเหอะๆๆ” พูดจบก็ลากข้อมือหนุ่มหน้าแมวคนนั้นเดินดุ่มๆๆไปโดยที่มีเสียงโหยหวนของโคยาม่าตามมา...
“ตายยยแน่ช้านน..ชิเง๊ะ!!!ไม่เอาน้า!!”





-2nd-

หนุ่มน้อยตัวโตเดินทำใจกล้าๆ(ใจดีสู้เรียว..555)เข้าไปหารุ่นพี่จากฝั่งคันไซที่กำลังนั่งทำหน้าถมึงทึงดูแล้วไม่น่าเข้าใกล้เลยซักนิดคนนั้น...มือยื่นผ้าขนหนู(ที่ไปเอามาเมื่อไหร่โคยาม่าเองก็ยังไม่รู้)ส่งให้..

“นิชิคิโดะคุงฮะ..เอ่อ..เช็ดมือก่อนนะฮะ...” เอ่ยเสียงกล้าๆเกรงๆเพราะไม่รู้ว่าไอ้เจ้าหมีนั่นจะทำให้พวกเขาโดนหางเลขไปด้วยรึเปล่า?

ผู้ชายร่างเล็กที่หันหน้ากลับมาตามต้นเสียงนั่นทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่..แต่ก็รับผ้าขนหนูสีขาวสะอาดนั่นมาเช็ดไม้เช็ดมือ..ชิเงะสะกิดให้โคยาม่าพูดอะไรบ้าง..โดยที่คนโดนสะกิดน่ะ..จริงๆแล้วแทบอยากจะวิ่งไปหาที่พึ่งสุดท้ายอย่างยามะพีใจจะขาด..




“เอ่อ..ใจเย็นๆก่อนนะฮะนิชิคิโดะคุง..เดี๋ยวพวกผม..ง่า..ไปด่าไอ้คุซาโนะให้เอามั้ยฮะ?”
“ไม่เป็นไร....” เรียวตอบเสียงเข้ม..พลางส่งผ้าขนหนูคืนให้ชิเงะไป
“เดี๋ยวชั้นจัดการเอง...”

สิ้นเสียงของนิชิคิโดะ เรียว..ก็เหมือนมีหินก้อนใหญ่บะเร้อหล่นมาตกใส่หัว(โตๆ)ของ2K..ทั้งสองทำหน้าราวกับว่าวันนี้นี่แหล่ะ..ชะตาขาดแล้วคุซาโนะเอ๋ย...นายต้องเละ..เละ...เละ!!!แต่แทนที่ทั้งสองจะเห็นภาพอันชวนสยดสยองอย่างที่จินตนาการเอาไว้..กลับกลายเป็นว่า..หนุ่มร่างเล็กคนนั้นเดินไปที่ถุงขนมของอุจิคุงแล้วคุ้ยๆของจากในถุงที่ยังไม่มีใครไปแตะต้อง..หยิบของออกมาเยอะพอดูใส่ถุงเล็กๆแล้วเดินตรงไปที่สังเวียนเดือดระหว่างคนสวยๆหากแต่ขี้โวยวายกับหมีตัวเขื่องนั่น..เป็นจังหวะเดียวกับที่อุจิสลัดหลุดออกมาจากอ้อมกอดหมีสะท้านโลกันตร์ได้พอดิบพอดี..

“ฮ่วย!!วันหลังอย่ามาทำอย่างนี้นะเฟ้ยไอ้คุซาโนะบ้า!!เดี๋ยวข้อยสิฆ่าให้เลยนี่!” หนุ่มร่างเพรียวหลุดด่าออกมาเป็นภาษาถิ่นภาษาบ้านเกิดของตนอย่างลืมตัว..ทำเอาคนฟังปล่อยก๊ากออกมาอีกโฮกใหญ่จนไม่ได้สังเกตถึงคนที่เดินมาจากทางข้างๆ
“คุซาโนะ..” ไม่ได้เรียกเปล่า..ยังสะกิดที่ไหล่นั่นอีกด้วย
“ฮ่าๆๆอ้าว..นิชิคิโดะคุง..มีอะไรเหรอฮะ?” คุซาโนะ(ที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง)หันไปยิ้มยิงฟันให้กับรุ่นพี่ที่เคยตบหน้าของตนออกรายการซันเดย์มาแล้ว..
“เอ้า..เอาไปกินอุดปาก” พูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆพลางยื่นถุงที่ถือมาด้วยส่งให้..แล้วก็เดินออกจากห้องไป..โดยที่มีคนที่โวยวายเมื่อกี้มองตามไปก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามออกไปด้วย

คุซาโนะทำสีหน้าซาบซึ้งอีกครั้ง..แต่ครั้งนี้เพราะเป็นนิชิคิโดะ เรียว เลยไม่กล้ากระโดดกอดอย่างเมื่อครู่..เจ้าหมีขนฟูเดินหลั่นล้ากลับไปมาเพื่อนซี้สองคน..ใบหน้ายิ้มแฉ่งจนตาหยี

“ดูดิๆๆนิชิคิโดะคุงให้เรา..อิจฉาป่าวๆๆ?” พูดแล้วก็ยกถุงขึ้นอวดราวกับเด็กเล็กๆ
“เอ่อ....*ไตร่ตรองก่อนิดนึง*ไม่เว้ยย เราภูมิใจที่อุจิคุงให้มามากกว่า!!” ชิเงะหันไปเกทับพลางชูกล่องป๊อกกี้มาร์เบิ้ลอวด
“โด่ยๆๆดูนี่ก่อนๆ..อุจิคุงให้รสแอปเปิ้ลมา..แล้วนิชิคิโดะให้อะไรเราน้า..” คุซาโนะหยิบกล่องขนมที่มีอยู่เยอะแยะนั้นขึ้นมาอวดแต่ทว่า...กล่องขนมมากมายนั้นกลับมีแต่กล่องลวดลายแปลกๆทั้งนั้น...





“โห...อะไรกันเนี่ย?” โคยาม่าอุทาน..
“รสผัก..รสกุ้ง..รสมิโสะ?!?รสปลา?!?!?ทำไมมันมีแต่รสประหลาดๆวะคุซาโนะ?”
“เออหว่ะ..แต่คงจะอร่อยแหล่ะ..555” เจ้าของถุงขนมนั่นทำเสียงกลัวๆ..แม้ปากจะพูดว่าอร่อยแต่ดูจากน้ำเสียงนั่นแล้ว..คงเก็บกลับบ้านไปโดยที่ไม่แกะกล่องแหง๋ๆ..มือคุ้ยๆดูในถุงอีก..ก็พบกับลูกกวาดทรงกลมอีก2-3เม็ด..ดูจากสีและรูปลักษณ์ภายนอกที่ห่อหุ้มไว้ด้วยด้วยพลาสติกใสนั่นแล้ว..ก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ..ทำให้เจ้าตัวยิ้มออกมาได้..
“นี่ไง..ลูกอมๆ..ดูไม่น่าจะประหลาดเหมือนป๊อกกี้พวกนั้น..นายจะลองกินดูมั้ยโคยาม่า?”
“เออ......” โคยาม่ายังไม่ทันจะเอื้อมมือไปหยิบก็โดนหนุ่มน้อยข้างกายกระตุกชายเสื้อนั่นไว้แล้วขยิบตาเป็นสัญญาณอะไรบางอย่าง..
“ไม่เป็นไรม้างคุซาโนะ..นี่นิชิคิโดะคุงอุตส่าห์ให้นายเชียวนะ..นายก็กินๆไปแหล่ะดีกว่า” ชิเงะดันหลังโคยาม่าให้เดินหลบไปจากตรงนั้นแทบจะทันที..คุซาโนะเองก็งงๆกับพฤติกรรมของเพื่อนตัวโตคนนี้...แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะกำลังปลื้มอกปลื้มใจกับขนมในมือที่กำลังแกะใส่ปากมากกว่า
“เฮ้ยชิเงะ..นายจะลากชั้นออกมาทำไมวะ..กำลังจะได้กินลูกอมนั่นแล้วเชียว”
“เคย์จัง..นายก็อย่าเห็นแก่กินขนาดนั้นดิ..รู้มั้ยว่านั่นน่ะลูกอมรสอะไร...” ชิเงะหันมาดุคนข้างๆ..แต่ก่อนที่โคยาม่าจะส่ายหน้าปฏิเสธได้เสร็จดี..ก็มีเสียงแหกปากดังลั่นห้องแต่งตัว




“อ๊ากกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!แหยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ทุกคนถึงกับหันมามองที่เจ้าของเสียงโวยวายนั่น..เป็นคุซาโนะที่กำลังยืนเต้นๆเป็นเจ้าเข้าอะไรอยู่ก็ไม่รู้..มือสองข้างปิดปากแล้วรีบวิ่ง4x100เมตรใส่ตีนหมีออกไปจากห้องทันที..
“เฮ้ย..คุซาโนะ??เป็นอะไร???” มัตซึดะตะโกนถามหากแต่คนฟังหาได้ใส่ใจไม่..สายลมจากแรงวิ่งของคุซาโนะปะทะเข้ากับแก้มตุ่ยๆนั่นและพัดผมหน้าของคนถามจนปลิวไปเลย...

โคยาม่ามองตามด้วยสีหน้าตกตะลึง..โดยมีชิเงะส่ายหัวพลางถอดถอนหายใจ

“ช...ชิเงะ...นายรู้ใช่มั้ยว่ามันคืออะไร...” หนุ่มตี๋บ้าราเมงหันมายิงคำถามทันที
“เออ..เฮ้อ..คราวซวยของไอ้คุมันจริงๆหว่ะ”
“แล้วตกลงมันคืออะไรอ่ะชิเงะ?” คราวนี้เป็นเสียงของยามะพีแทน..สงสัยอยู่เหมือนกันว่าเรียวมันจู่ๆคงไม่ใจดีขนาดนั้นแน่นอน...
“เฮ้อ...ลูกอมรสทาโกะยากิน่ะ...” พูดจบ..คนทั้งห้องที่แม้จะทำหน้าตาประหลาดต่างกันไปแต่ทุกสีหน้านั้นก็แฝงไปด้วยอาการขยะแขยงไปตามๆกัน..
“ห๊ะ??ลูกอมรสทาโกะยากิเนี่ยนะ??” โคยาม่าร้องเสียงหลง..ถึงตัวเขาเองจะชอบกินโน่นกินนี่มากขนาดไหน..แต่กับลูกอมรสชาติประหลาดขนาดนั้น...ไม่เอาดีกว่า...
“ใช่..ที่บ้านชั้นเพิ่งเอามาจากโอซาก้าเอง..ไม่มีใครอมได้หมดเม็ดเลยแหล่ะ..แต่นี่ยังน้อยนะ..นายต้องลองกินพุดดิ้งด้วย...สุดทน...” หนุ่มน้อยฟันกระต่ายพูดแล้วก็ทำหน้าสยดสยอง..(ก็โดนแกล้งให้ชิมมาหมดแล้วนี่หว่า-ชิเงะ)...ทุกคนที่ได้รับฟังดังนั้นแล้วก็แหยงไปตามๆกัน...
“ฮ่าๆๆเรียวจัง..แสบจริงๆ...” เสียงหัวเราะระรื่นนั่นไม่ใช่ใคร...หนุ่มหน้าสวยแห่งฝั่งคันโตนั่นเอง..มองเห็นเรื่องนี้เป็นโจ๊กที่สนุกสนานฮาแตกไปเรียบร้อยแล้ว...
“เดี๋ยวต้องมีเผาออกรายการกันหน่อยแล้ว...ฮ่ะๆๆ...โถๆๆคุซาโนะคุงที่น่าสงสาร...ขอให้โชคดีเถอนะ..” ยามะพีพูดจบ..ทุกคนที่ยังมีสติหลงเหลือจากอาการตกตะลึงแล้วก็พูดออกมาพร้อมๆกันโดยมิได้นัดหมาย...
“อาเมน...”

+---------------+---------------+

ทางด้านของนิชิคิโดะ เรียว

“เรียวจัง..เรียวจัง..” เสียงร้องเรียกที่คุ้นหูดังไล่หลังมา..เรียวหันหลังกลับไปก็เห็นร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีชมพูวิ่งตามมา..หอบหายใจแรงๆอย่างเหนื่อยอ่อน
“แฮ่ก..นาย..ออกมาทำไม..?”
“ไม่มีอะไรหนิ..” น้ำเสียงนั้นฟังดูห้วนซะจนคนฟังขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
“เรียวจัง!มีอะไรไม่พอใจก็พูดออกมาตรงๆเลยสิ!!โกรธอยู่ใช่มั้ย?บอกตั้งหลายหนแล้วว่ามีอะไรก็บอกชั้นแล้ว...” อุจิเริ่มที่จะโวยวายแต่เรียวกลับยิ้มนิดๆที่มุมปาก..เดินเข้าไปจับมือของคนตรงหน้าแล้วบีบเบาๆ
“ชั้นยังพูดไม่จบเลยอุจิ..อย่าเพิ่งหัวเสียสิ..” ร่างเล็กกว่าเดินนำอีกฝ่ายไปทั้งๆที่ยังจับมือกันอยู่อย่างนั้น..เรียวพาอุจิมาตรงบันไดเล็กของตึกที่ไม่ค่อยมีใครเดินมาใช้แล้ว..กดร่างบางให้นั่งลงกับขั้นบันไดเหล็กนั่น..
“อะไรของนายอีกเรียว?” อารมณ์ของอุจิคนงามตอนนี้บูดสนิท..พูดเสียงแข็งๆแล้วก็ตวัดสายตามองอย่างไม่ค่อยพอใจ
“ดูหน้านายตอนนี้สิ..ไม่น่ารักเอาซะเลย” อุจิมองตอบด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่า ’ไม่ต้องมาเล่นนะ..ชั้นโกรธจริงๆ’แต่เรียวก็ยังคงยิ้มตอบคนหัวเสียตรงหน้า..
“ชั้นจะพูดว่า...ไม่มีอะไรหนิ..ถ้าขืนยังอยู่ในห้องต่อไปนะ..ต้องมีการฆ่าหมีหมกห้องแต่งตัวแล้วตัดเท้ามันไปตุ๋นยาจีน..เท่านั้นเอง~” เรียวพูดราวกับว่าการฆ่าใครซักคน(โดยเฉพาะคุซาโนะ)นั้นเป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามากๆ..เมื่อได้ฟังดังนั้นแล้ว..คนที่นั่งทำหน้าตูมๆอยู่ที่บันไดก็ขำพรืดออกมา..
“ฮ่าๆๆนี่ถึงขั้นที่จะทำอุ้งตีนหมีตุ๋นยาจีนแล้วเหรอเรียวจัง?” อุจิส่งยิ้มหวานๆไปให้
“นายคงไม่อยากเห็นชั้นลงไม้ลงมือกับมันหรอก...ใช่มั้ยล่ะ?..ถ้าให้ชั้นเดานะ..นายคงโกรธชั้นมากกว่านี้ถ้าไอ้คุซาโนะมันตาปูดปากเจ่อแล้วถ่ายPVไม่ได้...”
“เอออ่ะสิ..ชั้นขี้เกียจตื่นเช้าๆมาถ่ายอีกวันนะ..”
“ไม่โกรธแล้วใช่มั้ย..” เรียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อื้อ..ขอโทษนะ..ใจร้อนไปหน่อย” คนหน้าสวยนั้นแลบลิ้นออกมาพลางหัวเราะแห้งๆ
“ไม่เป็นไรหรอก..อ่ะ..ชั้นหยิบติดมือออกมาด้วยเฉยเลย” หนุ่มร่างเล็กหยิบกล่องขนมสีชมพูหวานออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งให้



“เอ๊ะ..ฮ่าๆๆดีเลยกำลังหิว..เรียวจังจะกินด้วยกันรึเปล่า?” พูดแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์..มือก็แกะถุงขนมนั่นไปด้วย
“เดี๋ยวเหอะนายนี่..รู้อยู่แล้วว่าชั้นไม่ชอบกินขนมแล้วยังจะมาถามชั้นอีกนะ..” เรียวโวยวายอย่างเคืองๆ..ส่วนอุจิน่ะเหรอ..หัวเราะร่วนเลย
“ฮ่ะๆๆทำไมล่ะ?อร่อยดีออก” แล้วอุจิผู้พิสมัยในการกินของหวานเป็นชีวิตจิตใจก็นั่งแทะขนมแท่งเพรียวสีชมพูของโปรดดังกรุ่บๆๆๆโดยที่เรียวได้แต่ยืนมองคนหน้าสวยๆแต่ขี้โวยวายเหลือทนกินขนมไปตามระเบียบ..แต่จู่ๆดูเหมือนว่าคนตัวเล็กกว่าจะคิดอะไรออก..
“เอาอย่างนี้ดีกว่า..” จู่ๆเด็กหนุ่มผมดำก็ยื่นมือไปหักแท่งขนมที่อุจิคาบค้างไว้
“อะไรของนายอ่ะเรียวจัง?เปลี่ยนใจอยากกินเหรอ?” อุจิพูดเสียงอู้อี้ๆเพราะกำลังเคี้ยวขนมอีกครึ่งแท่งที่อยู่ในปาก
“อุจิ...ไม่สิ...ฮิโรกิ....” เอ่ยเรียกชื่อจริงของอีกฝ่าย..นั่นก็มากพอที่จะทำให้คนฟังหัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัว...
“ระหว่างชั้น..กับป๊อกกี้..นายจะเลือกอะไร...”

...............(O//o)???……………….. (ใบหน้าของอุจิตอนนี้)

“อะ..อะไรกันเรียวจัง...”
“ชั้นถามจริงๆ..เห็นชอบนักไอ้ขนมหวานๆเนี่ย...” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด...
“ไม่เอาอ่ะ..ไม่เห็นจะเกี่ยวกันซะหน่อย” อุจิตอบ..‘ทำไมนายถึงได้ถามอะไรออกมาได้ง่ายๆอย่างนี้นะ..นึกถึงคนที่ต้องตอบมั่งสิ...’

ใบหน้าสวยนั้นแดงระเรื่อด้วยความเขิน...เรียวจ้องตากลับด้วยท่าทางเอาจริง..ท่าทางอย่างนั้นยิ่งเร่งให้สีเลือดบนใบหน้าของอุจินั้นยิ่งเด่นชัดเข้าไปอีก

“เหรอ..แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ?”

พูดจบก็เอาป๊อกกี้ใส่ปาก..แต่กัดแค่ส่วนที่เป็นขนมปังเอาไว้..แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับคนที่นั่งอยู่..มือจับราวบันไดเอาไว้เป็นหลักยึด..อุจิที่ลนจนทนทำอะไรไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับท่าทีแบบนี้จากคนร่างเล็ก..ก็ได้แต่จับบ่าแกร่งนั้นไว้..พยายามจะหยุดคนข้างหน้า...แต่ทว่า..เรียวกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยห่างออกจากใบหน้าสวยนั้นเลย..อุจิจึงตัดสินใจกัดขนมที่อีกฝ่ายใช้ปากป้อนให้...รสสตอร์เบอร์รี่หอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วปาก..ทำไมรสชาติมันถึงต่างกับที่เพิ่งกินไปก็ไม่รู้...จะเป็นเพราะเหตุผลใดก็ไม่อาจจะทราบได้แต่อุจิก็กัดขนมที่เหลือจากปากของชายหนุ่มตรงหน้าไปเรื่อยๆ..จนริมฝีปากทั้งสองเกือบจะสัมผัสกันอยู่แล้ว...แต่...เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งให้ฉากหวานๆตรงหน้าพังทลายด้วย....

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

เสียงแหกปากร้องดังสนั่นโลกนั้นทำให้อุจิถึงกับสะดุ้งเฮือก...

”นั่น..เสียงคุซาโนะไม่ใช่เหรอ?” หนุ่มหน้าสวยผลักคนตรงหน้าออกจนแทบจะหงายหลังล้มตึง..นิชิคิโดะ เรียวในตอนนี้ก็..เส้นเลือดที่ขมับเริ่มจะปูดโปน..ความดันพุ่งสูงขึ้นด้วยความโกรธสุดๆๆ
“ว่าแต่..นายให้อะไรคุซาโนะไปเหรอเรียว?”

ไม่มีเสียงตอบใดๆกลับมา..เรียวทำหน้าถมึงทึงพร้อมออกล่าหมีเต็มที่แล้ว...อุจิเห็นถึงกับขนลุก...โกรธเต็มขั้นแล้วใช่มั้ยเนี่ย??

V . S .

“เอ่อ..ชั้นไม่อยากรู้แล้วก็ได้นะเรียวจัง...” แต่ยังไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมานอกจากเสียงขบฟันดังกรอดๆๆ..
“น่า..เรียวจัง...อย่าโมโหมากสิ..เดี๋ยวก็ไม่ได้แก่ตายหรอก...” พูดจบก็หอมแก้มนุ่มๆนั่นฟอดใหญ่..ก่อนจะรีบเดินกลับออกไป..ปล่อยให้นายพรานล่าหมียืนค้าง...อึ้งไปเรียบร้อยโรงเรียนอุจิ ฮิโรกิ..
“เรียวจัง!!ไปกันเถอะน่า..มัวแต่ยืนอยู่ได้..ไปๆๆๆ” เมื่อเห็นว่าคนร่างเล็กไม่ได้เดินตามมาก็ไปกึ่งจูงกึ่งลากแขนให้เดินมาด้วยกัน...ร่างสูงโปร่งเดินขำคิกๆคักๆไปตลอดทาง...

“อย่าโกรธเลยเรียวจัง..แล้วจะใช้คืนเรื่องขนมนี้ให้ทีหลังนะ”


-End-


N/A : จบแล้วจ้า...เป็นไงมั่ง..นึกว่าจะไม่ต้องมานั่งเขียนฉากหวานๆแล้วนะ..ยังอุตส่าห์มีจนได้..555...เราว่าหลังจากอ่านเรื่องนี้แล้วแม่ยกคู่เรียวอุจิคงแทบอยากรุมตื้บอีหมีคุแหง๋ๆเลยอ่ะ..(เราก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยนะ55555)จบแล้วกับฟิคสั้นๆเน้นความฮา(และสมจริง?)ต่อไปจะเป็นฟิคสั้นของนิวส์(อีกแล้ว)ซีรี่ส์พิเศษชื่อว่า”ครั้งแรก”..อะไรครั้งแรก..ใครทำอะไรที่ไหนยังไง...อยากรู้ต้องรอนะคะ..เพราะว่ายังไม่ได้เริ่มเขียนเลย..ฮ่าๆๆๆ..แล้วเรามีคำถามสุดท้ายทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะไป...

ถ้าเกิดคุณเป็นอุจิ..คุณจะเลือกอะไร?





See you next Series!!

Meiko S.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home